Deklaracja Międzynarodowego Forum na rzecz Agroekologii

Poniżej zamieszcza­my tek­st Deklaracji Agroekologii Nyéléni sprzed dwóch lat. Pełną treść deklaracji moż­na również ściągnąć tutaj.

 

Deklarac­ja Między­nar­o­dowe­go Forum na rzecz Agroekologii
Nyéléni, Mali
27 lute­go 2015

Jesteśmy del­e­gatkami i del­e­gatami reprezen­tu­ją­cymi różnorod­ne orga­ni­za­c­je i ruchy między­nar­o­dowe drob­ny­ch pro­du­cen­tów żywnoś­ci i kon­sumen­tów, w tym chłopów, ludy tubyl­cze, myśli­wych i zbier­aczy, rol­ników rodzin­ny­ch, pra­cown­ików rol­ny­ch, pasterzy i hodow­ców, rybaków upraw­ia­ją­cy­ch trady­cyjne rybołów­st­wo przy­brzeżne oraz mieszkańców miast. Społecznoś­ci reprezen­towane przez nasze orga­ni­za­c­je pro­duku­ją wspól­nie około 70% żywnoś­ci kon­sumowanej przez gatunek ludzki. Są głównymi glob­al­nymi inwest­orami w sek­torze rol­niczym, jak również najwięk­szym źródłem miejsc pra­cy i środ­ków niezbęd­ny­ch do życia.

Spotkaliśmy się tutaj w Nyéléni Cen­ter w Sélin­gué w dni­ach od 24 do 27 lute­go, aby wypra­cow­ać naszą wspól­ną wiz­ję Agroekologii, jako kluc­zowe­go ele­men­tu w budowie Suw­eren­noś­ci Żywnoś­ciowej, i opra­cow­ać strate­gie w celu pro­mocji Agroekologii i obronienia jej przed zawłaszcze­niem przez kor­po­rac­je. Jesteśmy wdz­ięczni mieszkań­com Mali za przyję­cie nas w tym pięknym kra­ju. Nauczyli nas oni na swoim przykładzie, że dialog pomiędzy różnymi for­mami naszej wiedzy opiera się na pełnym sza­cunku słucha­niu i kolek­ty­wnym for­mułowa­niu wspól­ny­ch decyzji. Sol­idaryzu­je­my się z naszymi mal­i­jskimi sios­trami i braćmi, które/którzy wal­czą – częs­to poświę­ca­jąc włas­ne życie – aby obronić swo­je tery­to­ria przed ostat­nią falą zawłaszcza­nia ziemi, która dotyka tak wiele naszy­ch kra­jów. Agroekolo­gia oznacza, że stoimy razem w kole życia, a to znaczy, że musimy także wspól­nie wal­czyć prze­ci­wko zawłaszcza­niu ziemi i krymi­nal­iza­cji naszy­ch ruchów.

BUDOWANIE NA PRZESZŁOŚCI, PATRZENIE W PRZYSZŁOŚĆ

Nasze nar­o­dy, grupy, orga­ni­za­c­je i społecznoś­ci zaszły już bard­zo daleko w określe­niu Suw­eren­noś­ci Żywnoś­ciowej, jako sztan­daru wspól­nej walki o spraw­iedli­wość, a także szer­szej pod­stawy dla Agroekologii. Nasze przekazy­wane z pokole­nia na pokole­nie sys­te­my pro­dukcji rozwi­jały się przez tysią­cle­cia, i w ostat­nich 30–40 lat­ach zostało to nazwane Agroekologią. Obe­j­mu­je ona skuteczne prak­tyki i pro­dukcję, ucze­nie się od siebie nawza­jem, zarówno poprzez wymi­anę wiedzy pomiędzy indy­wid­u­al­nymi rol­nikami, jak i tery­to­ri­ami, ośrod­ki szkole­niowe; wyma­ga również zaawan­sowany­ch kon­strukcji teo­re­ty­czny­ch, tech­niczny­ch i poli­ty­czny­ch.

W roku 2007 wielu i wiele z nas zebrało się tutaj w Nyéléni na Forum na rzecz Suw­eren­noś­ci Żywnoś­ciowej, aby wzmoc­nić sojusze oraz posz­erzyć i pogłębić zrozu­mie­nie Suw­eren­noś­ci Żywnoś­ciowej, poprzez kolek­ty­wne dzie­le­nie się wiedzą pomiędzy naszymi różnorod­nymi region­ami. Podob­nie, spo­tykamy się tutaj na Forum Agroekologii 2015, aby wzbo­gacić Agroekologię poprzez dialog pomiędzy różnymi gru­pami pro­du­cen­tów żywnoś­ci, jak również kon­sumen­tami, społecznoś­ci­ami miejskimi, kobi­etami, młodzieżą i innymi. Dzisi­aj nasze ruchy, zrzes­zone glob­al­nie i region­al­nie w Między­nar­o­dowej Komisji Planowa­nia na rzecz Agroekologii (Inter­na­tion­al Plan­ning Com­mit­tee for Food Sov­er­eign­ty – IPC), zro­biły nowy, his­to­ryczny krok.

Różnorod­ne, oparte na Agroekologii formy drob­nej pro­dukcji żywnoś­ci, generu­ją lokalną wiedzę, pro­mu­ją spraw­iedli­wość społeczną, pielęgnu­ją tożsamość i kul­turę oraz wzmac­ni­a­ją gospo­darki obszarów wiejs­kich. Jako drob­ni pro­du­cen­ci rol­ni, wybier­a­jąc metody agroeko­log­iczne, bron­imy swo­jej god­noś­ci.

PRZEZWYCIĘŻANIE LICZNYCH KRYZYSÓW

Agroekolo­gia jest odpowiedz­ią na pytanie, w jaki sposób zmienić i napraw­ić nasz sys­tem żywnoś­ciowy i życie obszarów wiejs­kich, które zostały zniszc­zone przez rol­nict­wo prze­mysłowe oraz tak zwane Zielone i Niebieskie Rewoluc­je. Uważamy agroekologię zza kluc­zową for­mę oporu wobec sys­te­mu gospo­dar­czego, który przed­kłada zyski pon­ad ludzi.

Mod­el kor­po­ra­cyjny pro­duku­je w nad­mi­arze żywność, która nas zatruwa, wyjaław­ia gle­by, jest odpowiedzial­ny za defor­estację obszarów wiejs­kich, skaże­nie wody i niszcze­nie łowisk. Pod­sta­wowe zasoby nat­u­ral­ne uległy uto­warowie­niu, a wzras­ta­jące kosz­ty pro­dukcji zmusza­ją nas do opuszcza­nia naszej ziemi. Nasiona rol­ników są przy­właszczane i sprzedawane z powrotem po zawrot­ny­ch cenach, w odmi­anach, które wyma­ga­ją stosowa­nia drogich, tru­ją­cy­ch sub­stancji agro­chemiczny­ch. Prze­mysłowy sys­tem żywnoś­ciowy jest główną przy­czyną liczny­ch kryzysów: kli­maty­czne­go, żywnoś­ciowe­go, eko­log­iczne­go, zdrowia pub­liczne­go i inny­ch. Umowy o wol­nym hand­lu i kor­po­ra­cyjne porozu­mienia inwest­y­cyjne, umowy w spraw­ie rozstrzy­ga­nia sporów pomiędzy inwest­orami a państ­wami oraz fałszy­we rozwiąza­nia, takie jak rynki emisji związków węgla, a także postępu­ją­ca „finan­s­jal­iza­c­ja” ziemi i żywnoś­ci, wszys­tkie z nich powodu­ją dal­sze pogłębian­ie się tych prob­lemów. Agroekolo­gia w ramach Suw­eren­noś­ci Żywnoś­ciowej ofer­u­je nam wspól­ną ścieżkę do przezwycięże­nia wymieniony­ch wyżej kryzysów.

AGROEKOLOGIA NA ROZDROŻU

Na skutek swoich wewnętrzny­ch sprzecznoś­ci – takich jak degradac­ja gleb, chwasty odporne na her­bicy­dy, przetrze­bione łowiska, monokul­tu­ry spus­toszone przez szkod­niki i choroby, oraz coraz bardziej oczy­wis­te negaty­wne kon­sek­wenc­je: emis­je gazów cieplar­ni­any­ch; kryzys zdrowot­ny spowodowany spoży­waniem duży­ch iloś­ci prze­mysłowe­go i śmieciowe­go jedzenia: niedoży­wie­nie, otyłość, cukrzy­ca, zespół jeli­ta drażli­we­go i rak – prze­mysłowy sys­tem żywnoś­ciowy zaczy­na wycz­er­py­wać swój potenc­jał pro­duk­cyjny i zdol­ność przynoszenia zysków.

Powszech­ne naciski spraw­iły, że między­nar­o­dowe insty­tuc­je, rządy, uni­w­er­syte­ty i cen­tra badaw­cze, niek­tóre orga­ni­za­c­je badaw­cze, kor­po­rac­je i inni, doceniły w końcu wartość „Agroekologii”. Jed­nak próbu­ją one przedefin­iować ją, jako zestaw tech­nologii mogą­cy­ch posłużyć do złagodzenia kryzy­su związane­go z brakiem zrównoważe­nia prze­mysłowej pro­dukcji żywnoś­ci, bez zmieni­a­nia ist­nieją­cy­ch struk­tur władzy. To prze­ję­cie Agroekologii w celu dostro­je­nia prze­mysłowe­go sys­te­mu żywnoś­ciowe­go, i jed­noczes­ne gołosłowne deklarac­je w dyskur­sie eko­log­icznym, przyj­mu­ją różne nazwy, takie jak „rol­nict­wo przy­jazne kli­ma­towi” (cli­mate smart agri­cul­ture), „zrównoważona-” albo „eko­log­icz­na inten­sy­fikac­ja”, prze­mysłowa monokul­tur­owa pro­dukc­ja żywnoś­ci „eko­log­icznej” itp. Dla nas nie są one Agroekologią: odrzu­camy je, i będziemy wal­czyć, aby ujawnić i zablokować te pod­stęp­ne próby zawłaszczenia Agroekologii.

Dos­tosowanie do mod­elu prze­mysłowe­go nie przyniesie prawdzi­wych rozwiązań kryzysów: kli­maty­czne­go, związane­go z niedoży­wie­niem i inny­ch. Musimy ten mod­el przek­sz­tał­cić i zbu­dować nasze włas­ne, lokalne sys­te­my żywnoś­ciowe, które stworzą nowe związki pomiędzy wsią a miastem, oparte na prawdzi­wie agroeko­log­icznej pro­dukcji żywnoś­ci przez rol­ników, trady­cyjny­ch rybaków, pasterzy, ludy tubyl­cze, rol­ników miejs­kich itd. Nie może­my poz­wolić, aby Agroekolo­gia stała się narzędziem prze­mysłowe­go mod­elu pro­dukcji żywnoś­ci: postrzegamy ją jako pod­sta­wową alter­naty­wę dla tego mod­elu, i środek służą­cy do przek­sz­tałce­nia sposobu, w jaki wyt­warza­my i kon­sumu­je­my żywność, tak by lep­iej służył ludzkoś­ci i naszej Matce Ziemi.

NASZE WSPÓLNE FILARY I ZASADY AGROEKOLOGII

Agroekolo­gia jest sposobem życia i językiem Natu­ry, które­go uczymy się jako jej dzieci. Nie jest to po pros­tu zbiór tech­nik i sposobów pro­dukcji. Nie może być wprowadzana wszędzie w ten sam sposób. Opar­ta jest na zasadach, które, jakkol­wiek mogą być podob­ne na naszy­ch wszys­t­kich zróżni­cow­any­ch tery­to­ri­ach, mogą być i są wprowadzane w życie na wiele różny­ch sposobów, gdzie każdy sek­tor doda­je włas­ne bar­wy do ich lokalnej rzeczy­wis­toś­ci i kul­tu­ry, jed­nocześnie szanu­jąc zawsze Matkę Ziemię i nasze wspól­ne wartoś­ci.

Prak­tyki pro­duk­cyjne Agroekologii (takie jak uprawa między­plonów, trady­cyjne rybołów­st­wo, pasterst­wo wędrowne, połącze­nie upraw z leśnictwem, hodowlą zwierząt i rybołów­st­wem, nawoże­nie, kom­pos­towanie, stosowanie lokalny­ch nasion i paszy itd.) oparte są na zasadach eko­log­iczny­ch, takich jak wspo­ma­ganie życia bio­log­iczne­go w glebie, recyk­ling skład­ników odży­w­czy­ch, dynam­iczne zarządzanie bioróżnorod­noś­cią i oszczęd­ność energii bez wzglę­du na skalę. Agroekolo­gia drasty­cznie zmniejsza poziom nakładów zewnętrzny­ch, łączą­cy­ch się z koniecznoś­cią zakupów od przed­siębiorstw prze­mysłowych. Nie uży­wa się chemiczny­ch środ­ków ochrony roślin, sztuczny­ch hor­monów, GMO i inny­ch nowych niebez­pieczny­ch tech­nologii.

Tery­to­ria są fun­da­men­tal­nym filarem Agroekologii. Nar­o­dy i społecznoś­ci mają pra­wo do zachowa­nia swoich włas­ny­ch mate­ri­al­ny­ch i duchowych związków z zamieszki­wanymi przez siebie ziemi­ami. Są uprawnione do zabez­piecza­nia, rozwi­ja­nia, kon­trolowa­nia i rekon­strukcji właś­ci­wych im zwycza­jowo struk­tur społeczny­ch i admin­istrowa­nia włas­nymi ziemi­ami i tery­to­ri­ami, w tym łowiskami, zarówno pod względem społecznym, jak i poli­ty­cznym. Oznacza to pełne uznanie ich praw, trady­cji, zwycza­jów, sys­temów praw włas­noś­ci i insty­tucji, i stanowi o uzna­niu prawa nar­o­dów do samostanowienia i autonomii.

Zbiorowe prawa i dostęp do Dóbr Wspól­ny­ch są głównymi fila­rami Agroekologii. Dzie­limy dostęp do tery­toriów, które są domem dla różny­ch grup ludzi, i mamy rozbu­dowane zwycza­jowe sys­te­my w celu reg­u­lacji tego dostępu oraz unika­nia kon­flik­tów, i chce­my je zachować i wzmoc­nić.

Różnorod­na wiedza i sposoby poz­nawa­nia właś­ci­we dla naszy­ch nar­o­dów są fun­da­mentem agroekologii. Rozwi­jamy nasze sposoby poz­nawa­nia poprzez dialog pomiędzy nimi (diál­o­go de saberes). Nasze pro­cesy uczenia się oparte są na powszech­nej edukacji, są hory­zon­tal­ne i pole­ga­ją na bezpośred­niej wymi­an­ie wiedzy (peer-to-peer). Odby­wa się ona w naszy­ch włas­ny­ch ośrod­kach szkole­niowych i lokalnie (rol­ni­cy uczą rol­ników, ryba­cy rybaków itd., i zachodzi również pomiędzy pokole­ni­ami, wiedzą wymieni­a­ją się ludzie młodzi i star­si). Agroekolo­gia rozwi­ja się dzięki innowacjom, badan­iom, selekcji upraw i inwen­tarza żywe­go, oraz hodowli.

Istotą naszej wiz­ji kos­mo­su jest niezbęd­na równowa­ga pomiędzy naturą, wszechświatem a isto­tami ludzkimi. Uzna­je­my fakt, że jako ludzie jesteśmy tylko częś­cią natu­ry i wszechświata. Dzie­limy związek duchowy z naszymi ziemi­ami i z całą siecią życia. Kochamy nasze ziemie i nasze nar­o­dy, wiemy, że bez tej miłoś­ci nie będziemy w stanie obronić Agroekologii, wal­czyć o nasze prawa ani nakarmić świata. Odrzu­camy przek­sz­tał­canie w towar jakichkol­wiek form życia.

Rodziny, społecznoś­ci, kolek­ty­wy, orga­ni­za­c­je i ruchy społeczne są żyzną gle­bą, na której rozk­wita Agroekolo­gia. Kolek­ty­w­na samoor­ga­ni­za­c­ja i dzi­ałanie są tym, co umożli­wia rozpowszech­nie­nie Agroekologii, budowanie lokalny­ch sys­temów żywnoś­ciowych i skuteczny opór wobec kor­po­ra­cyjnej kon­troli nasze­go sys­te­mu żywnoś­ciowe­go. Kluc­zowym ele­mentem jest sol­i­darność pomiędzy nar­o­dami oraz mieszkań­cami wsi i miast.

Autono­mia Agroekologii elimin­u­je kon­trolę glob­al­ny­ch rynków i umożli­wia samorząd­ność społecznoś­ci. Oznacza to, że min­i­mal­izu­je­my uży­cie środ­ków kupowany­ch na zewnątrz. Wyma­ga to przek­sz­tałce­nia rynków tak, by opier­ały się na zasadach ekonomii sol­i­darnoś­ciowej i etyce odpowiedzial­nej pro­dukcji i kon­sumpcji. Sprzy­ja pow­stawa­niu bezpośred­nich i spraw­iedli­wych łańcuchów dys­try­bucji. Imp­liku­je prze­jrzys­te relac­je pomiędzy pro­du­cen­tami a kon­sumen­tami, i opiera się na sol­i­darnym dzie­le­niu ryzyka i korzyś­ci.

Agroekolo­gia jest poli­ty­cz­na, wyma­ga ona od nas zak­wes­t­ionowa­nia i przek­sz­tałce­nia struk­tur władzy w społeczeńst­wie. Musimy odd­ać kon­trolę nad nasion­ami, bioróżnorod­noś­cią, ziemią i tery­to­ri­ami, wodą, wiedzą, kul­turą i innymi dobrami wspól­nymi w ręce ludzi, którzy karmią świat.

Kobi­ety i ich wiedza, wartoś­ci, wiz­je i przy­wództ­wo mają kluc­zowe znacze­nie dla dal­sze­go roz­wo­ju. Migrac­je i glob­al­iza­c­ja powodu­ją, że kobi­ety coraz więcej pracu­ją, jed­nak mają o wiele gorszy od mężczyzn dostęp do zasobów. Zbyt częs­to, ich pra­ca nie jest dostrze­gana ani uznawana. Aby Agroekolo­gia mogła osiągnąć swój pełny potenc­jał, musimy doprowadz­ić do równej dys­try­bucji władzy, zadań, pode­j­mowa­nia decyzji i wyna­grodzenia.

Ludzie młodzi, wraz z kobi­etami, stanow­ią jed­ną z dwóch główny­ch społeczny­ch pod­staw ewolucji Agroekologii. Agroekolo­gia może zapewnić młodym przestrzeń dla włączenia się w radykalną trans­for­ma­cję społeczną i eko­log­iczną, która rozpoczęła się w wielu naszy­ch społeczeńst­wach. Na młody­ch spoczy­wa odpowiedzial­ność za prze­niesie­nie w przyszłość kolek­ty­wnej wiedzy, której nauczyli się od swoich rodz­iców, starszyzny i przod­ków. Są oni sługami Agroekologii dla przyszły­ch pokoleń. Agroekolo­gia musi wyt­worzyć dynamikę społeczną i tery­to­ri­al­ną, która stworzy możli­woś­ci dla młodzieży wiejskiej i doceni przy­wództ­wo kobi­et.

STRATEGIE

Budu­je­my, wzmac­ni­amy Agroekologię i bron­imy jej wraz z innymi. Nasze ewolu­u­jące strate­gie obe­j­mu­ją:

I. Pro­mocję pro­dukcji agroeko­log­icznej poprzez poli­tyki, które:

1. Są tery­to­ri­al­ne w swoim pode­jś­ciu do kwestii społeczny­ch, gospo­dar­czy­ch i doty­czą­cy­ch zasobów nat­u­ral­ny­ch.

2. Zabez­piecza­ją dostęp do ziemi i zasobów nat­u­ral­ny­ch w celu ułatwienia dłu­goter­mi­nowych inwest­y­cji dla drob­ny­ch pro­du­cen­tów żywnoś­ci.

3. Zapew­ni­a­ją całoś­ciowe i odpowiedzial­ne pode­jś­cie do zarządza­nia zasobami, pro­dukcją żywnoś­ci, poli­tyką zamówień pub­liczny­ch, miejską i wiejską infra­struk­turą oraz planowaniem urban­isty­cznym.

4. Pro­mu­ją prawdzi­wie demokraty­czne pro­cesy planowa­nia wraz z odpowied­nimi władza­mi lokalnymi.

5. Pro­mu­ją odpowied­nie przepisy zdrowot­ne i san­i­tarne, które nie dyskrymin­u­ją drob­ny­ch pro­du­cen­tów żywnoś­ci i przetwór­ców prak­tyku­ją­cy­ch Agroekologię.

6. Pro­mu­ją poli­tykę inte­gracji zdrowot­ny­ch i odży­w­czy­ch aspek­tów Agroekologii oraz trady­cyjny­ch leków.

7. Zapew­ni­a­ją paster­zom dostęp do, i kon­trolę nad past­wiskami, trasy migra­cyjne oraz źródła wody, jak również usługi mobil­ne, takie jak służba zdrowia, edukac­ja i usługi wetery­naryjne, które są oparte na, i zgod­ne z trady­cyjnymi prak­tykami.

8. Zapew­ni­a­ją zwycza­jowe prawa do Dóbr Wspól­ny­ch. Zapew­ni­a­ją poli­tyki nasi­en­ne gwaran­tu­jące rol­nikom wspól­ne prawa do uży­wa­nia, wymi­any, hodowli, selekcji i sprzedaży włas­ny­ch nasion.

9. Zachę­ca­ją młody­ch ludzi do pod­ję­cia agroeko­log­icznej pro­dukcji żywnoś­ci i wspier­a­ją ich w tym, poprzez zwięk­sze­nie dostępu do ziemi i zasobów nat­u­ral­ny­ch, zapewnie­nie spraw­iedli­wych dochodów oraz wymi­anę i przekazy­wanie wiedzy.

10. Wspier­a­ją agroeko­log­iczną pro­dukcję żywnoś­ci na ter­e­nach miejs­kich i pod­miejs­kich.

11. Chronią prawa społecznoś­ci, które upraw­ia­ją chwytanie zwierząt, polowa­nia i zbier­act­wo na swoich trady­cyjny­ch obszarach – i wspo­ma­ga­ją przy­wracanie ich do poprzed­niego stanu eko­log­icznej i kul­tur­owej obfi­toś­ci.

12. Wdraża­ją strate­gie zapew­ni­a­jące prawa społecznoś­ci rybac­kich.

13. Wdraża­ją dobrowol­ne wyty­czne doty­czące tytułów prawny­ch do ziemi, łowisk i lasów (Vol­un­tary Guide­li­nes on the Tenure of Land, Fish­eries and Forests ) Komisji ds. Bez­pieczeńst­wa Żywnoś­ciowe­go na Świecie oraz dobrowol­ny­ch wyty­czny­ch w spraw­ie ochrony drob­ne­go rybołów­st­wa (Vol­un­tary Guide­li­nes on Secur­ing Small-scale Fish­eries) FAO.

14. Rozwi­ja­ją i wprowadza­ją w życie strate­gie i pro­gramy, które gwaran­tu­ją pra­wo do god­ne­go życia pra­cown­ikom rol­nym, w tym prawdzi­wą refor­mę rol­ną i szkole­nia w dziedzinie Agroekologii.

II. Dzie­le­nie się wiedzą

1. Wymi­anę hory­zon­tal­ną (pomiędzy rol­nikami, rybakami, pasterza­mi, kon­sumen­tami a pro­du­cen­tami itd.) oraz wymi­anę pomiędzy różnymi pokole­ni­ami, jak również trady­c­jami, włącznie z nowymi ideami. Kobi­ety i młodzież muszą być trak­towani pri­o­ry­te­towo.

2. Kon­trolę społeczną nad pro­gra­mami badaw­czymi, celami i metodologią.

3. Usys­tem­aty­zowanie doświad­czeń w celu uczenia się z, i dzi­ała­nia w opar­ciu o pamięć his­to­ryczną.

III. Uznanie kluc­zowej roli kobi­et

1. Walkę o równe prawa dla kobi­et w każdej sferze Agroekologii, w tym o prawa pra­cown­icze, dostęp do Dóbr Wspól­ny­ch, bezpośred­ni dostęp do rynku i kon­trolę nad dochodami.

2. Pro­gramy i pro­jek­ty muszą na wszys­t­kich eta­pach, od wstęp­ne­go opra­cow­a­nia poprzez planowanie i wdrażanie, angażować kobi­ety na stanowiskach decyzyjny­ch.

IV. Budowanie lokalny­ch gospo­darek

1. Pro­mocję lokalny­ch rynków dla lokalny­ch pro­duk­tów.

2. Wspieranie i rozwój alter­naty­wnej infra­struk­tu­ry finan­sowej, insty­tucji i mech­a­nizmów wspier­a­ją­cy­ch zarówno pro­du­cen­tów, jaki kon­sumen­tów.

3. Zmieni­ane rynków żywnoś­ciowych poprzez nowe relac­je pomiędzy pro­du­cen­tami a kon­sumen­tami, oparte na sol­i­darnoś­ci.

4. Tam gdzie jest to właś­ci­we, tworze­nie pow­iązań z doświad­czeni­ami ekonomii sol­i­darnoś­ciowej i sys­temami gwarancji opar­tymi na uczest­nictwie (par­tic­i­pa­to­ry guar­an­tee sys­tems).

V. Dal­szy rozwój i pop­u­laryza­cję naszej wiz­ji Agroekologii

1. Stworze­nie planu komu­nikacji dla naszej wiz­ji Agroekologii.

2. Pro­mocję żywieniowych i zdrowot­ny­ch aspek­tów agroekologii.

3. Pro­mocję tery­to­ri­al­ne­go pode­jś­cia Agroekologii.

4. Pro­mocję prak­tyk umożli­wia­ją­cy­ch młodym kon­tynu­ację pro­ce­su ciągłe­go odradza­nia się naszej agroeko­log­icznej wiz­ji.

5. Pro­mocję Agroekologii jako kluc­zowe­go sposobu na zmniejsze­nie marnowa­nia żywnoś­ci i strat w całym sys­temie żywnoś­ciowym.

VI. Budowanie sojuszy

1. Kon­sol­i­dację i wzmoc­nie­nie ist­nieją­cy­ch przymierzy, takich jak part­nerst­wo z Między­nar­o­dowym Komitetem Planowa­nia na rzecz Suw­eren­noś­ci Żywnoś­ciowej (Inter­na­tion­al Plan­ning Com­mit­tee for Food Sov­er­eign­ty – IPC).

2. Rozsz­erze­nie naszy­ch przymierzy na inne ruchy społeczne i pub­liczne orga­ni­za­c­je oraz insty­tuc­je badaw­cze.

VII. Ochronę bioróżnorod­noś­ci i zasobów gene­ty­czny­ch

1. Ochronę, poszanowanie i zapewnie­nie odpowied­niego gospo­darowa­nia bioróżnorod­noś­cią.

2. Odzyskanie kon­troli nad nasion­ami i mate­ri­ałem repro­duk­cyjnym i wprowadze­nie przepisów gwaran­tu­ją­cy­ch prawa pro­du­cen­tów do uży­wa­nia, sprzedaży i wymi­any swoich włas­ny­ch nasion i paszy dla zwierząt.

3. Zapewnie­nie społecznoś­ciom rybackim głównej roli w kon­trolowa­niu mors­kich i śródlą­dowych dróg wod­ny­ch.

VIII. Ochłodze­nie plan­e­ty i adap­tację do zmi­any kli­matu

1. Doprowadze­nie do uzna­nia Agroekologii, w formie zdefin­iowanej w tym doku­men­cie, nie zaś „rol­nict­wa przy­jazne­go dla kli­matu” (cli­mate-smart-agri­cul­ture) czy inny­ch fałszy­wych wer­sji Agroekologii, przez między­nar­o­dowe insty­tuc­je i rządy za główne rozwiązanie, mające na celu radze­nie sobie z, i adap­tację do zmi­an kli­matu.

2. Iden­ty­fikację i udoku­men­towanie dobrych doświad­czeń lokalny­ch inic­jatyw na rzecz ochrony kli­matu oraz dzie­le­nie się nimi.

IX. Potępi­e­nie kor­po­ra­cyjny­ch i insty­tucjon­al­ny­ch prób zawłaszczenia Agroekologii i walkę z nimi.

1. Walkę z kor­po­ra­cyjnymi i insty­tucjon­al­nymi próbami prze­ję­cia Agroekologii, w celu wyko­rzys­ta­nia jej jako środ­ka do pro­mocji GMO i inny­ch fałszy­wych rozwiązań oraz niebez­pieczny­ch tech­nologii.

2. Ujaw­ni­an­ie kor­po­ra­cyjny­ch interesów kryją­cy­ch się za tech­nicznymi mody­fikac­jami, takimi jak „rol­nict­wo przy­jazne kli­ma­towi”, zrównoważona inten­sy­fikac­ja i doskonale­nie prze­mysłowej akwakul­tu­ry.

3. Walkę z uto­warowie­niem i finan­s­jal­iza­cją korzyś­ci eko­log­iczny­ch z Agroekologii.

Zbu­dowal­iśmy Agroekologię poprzez wiele inic­jatyw i zma­gań. Mamy pra­wo do dal­sze­go jej rozwi­ja­nia w przyszłoś­ci. Decy­den­tom nie wol­no ksz­tał­tować jej bez nas. Muszą oni szanować i wspier­ać nasze agroeko­log­iczne pro­cesy, zami­ast nadal wspo­ma­gać siły, które nas niszczą. Apelu­je­my do wszys­t­kich ludzi dobrej woli o przyłącze­nie się do nas w kolek­ty­wnym zada­niu współt­worzenia Agroekologii, jako częś­ci ludowe­go ruchu na rzecz budowy lep­sze­go świata, świata oparte­go na wza­jem­nym sza­cunku, spraw­iedli­woś­ci społecznej, równoś­ci, sol­i­darnoś­ci i har­monii z naszą Matką Ziemią.

Między­nar­o­dowe Forum na rzecz Agroekologii zostało zor­ga­ni­zowane w Nye­leni Cen­ter w Mali, od 24 do 27 lute­go 2015 roku przez następu­jące orga­ni­za­c­je: Coor­di­na­tion Nationale des Organ­i­sa­tions Paysan­nes du Mali (CNOP Mali) jako prze­wod­niczą­cy; La Via Campesina (LVC), Movimien­to Agroecológi­co de Améri­ca Lati­na y el Caribe (MAELA), Réseau des organ­i­sa­tions paysan­nes et de pro­duc­teurs de l’Afrique de l’Ouest (ROPPA) , World Forum of Fish Har­vesters and Fish­work­ers (WFF), World Forum of Fish­er Peo­ples (WFFP), World Alliance of Mobile Indige­nous Peo­ples (WAMIP), More and Bet­ter

Deklarac­ja w języku ang­iel­skim: http://www.foodsovereignty.org/wp-content/uploads/2015/10/NYELENI-2015-ENGLISH-FINAL-WEB.pdf (pdf)

Tłu­macze­nie: Jan Skoczy­las

Tłu­macze­nie pier­wot­nie ukaza­ło się na stron­ie Zielony­ch Wiado­moś­ci: http://zielonewiadomosci.pl/tematy/feminizm/deklaracja-miedzynarodowego-forum-na-rzecz-agroekologii-nyeleni-2015/

Dodaj komentarz